`

Rana Plaza Bangladesh

Een sprekend voorbeeld van de wantoestanden in de kledingindustrie is het instorten van Rana Plaza in Bangladesh. Moeten internationale merken meer doen aan goede werkomstandigheden voor werknemers in ontwikkelingslanden?

powered by Fotopedia

Een sprekend voorbeeld van de wantoestanden in de kledingindustrie is het instorten van Rana Plaza in Bangladesh. Een gebouw dat eigenlijk maar 6 verdiepingen mocht hebben, maar er 8 had, vertoonde al scheuren op dinsdag. Maar er werd gewoon doorgewerkt. Totdat het op woensdag, een uur nadat het werk was begonnen, instortte. Er werkten ruim 3000 mensen in het gebouw; daarvan zijn er zeker 500 onder het puin omgekomen. In november woedde er ook al een grote brand in een andere kledingsfabriek in de hoofdstad, waarbij meer dan 100 mensen omkwamen.

Bangladesh, een van de armste landen ter wereld, is wereldwijd de tweede grootste exporteur van kleding, na China. Lonen zijn laag; zo'n 37 dollar per maand voor shifts van 15 uur per dag. In de 5 fabriekjes die zich in het gebouw bevonden werd kleding geproduceerd voor grote merken; waaronder de in Nederland bekende labels Mango en Benetton. De opkopers en de labels zoeken naar de meest gunstige prijzen, waardoor de lonen laag gehouden moeten worden om als fabriek werk te krijgen. Naar aanleiding van de brand vorig jaar werden drie andere merken al opgeroepen een speciale overeenkomst te tekenen die de brand- en veiligheidscontroles in de fabrieken zou verbeteren. Dat is helaas nog steeds niet gebeurd. Maar zal, nu dat de media vol staat over dit drama in Bangladesh, wellicht wel gaan gebeuren.



Dus wie is er verantwoordelijk voor de wantoestanden? De eigenaren van het gebouw die zich niet hielden aan bouwvoorschriften, de overheid in Bangladesh voor het nalaten van controles, de eigenaren van de fabriekjes, die hun werkomstandigheden beter in orde hadden moeten hebben? Of misschien toch ook wel die grote merken die altijd weer op zoek zijn naar nog lagere prijzen voor kleding, en daarbij geen oog hebben voor veiligheidsvoorschriften? De Schone Kleren Campagne vindt dat de internationale kledingmerken nu eindelijk hun verantwoordelijkheid moeten nemen, de slachtoffers moeten helpen en de overeenkomst moeten tekenen.


En is het ook niet een beetje onze verantwoordelijkheid als consument, om te kiezen voor bedrijven die wel oog hebben voor al hun werknemers in de productie-keten, ook die in corrupte, arme landen?



Op het International Labour Rights Forum kun je een petitie tekenen die de grote merken oproept de Bangladesh brand- en veiligheidsovereenkomst te tekenen.

Ook Avaaz is een campagne gestart voor schuldvrije kleding.

 


Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »